browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

pałac w Łubowicach

EICHENDORFFJak pocałunek nieba DSC_0092
Na ustach ziemi blask.
Więcej jej snom nie trzeba
nadziei, światła, łask.
Wiatr muskał pola senne,
Drżał ciężki zboża kłos.
Szumiały lasy srebrne,
Gwiaździsta była noc.
Rozpięła skrzydła dusza,
Tęsknotę sycąc swą.
Nad cichą płynie głuszą,
Tam leci, gdzie jej dom.

Josef von Eichendorffem „Księżycowa noc”

łubowice

Jadąc z Raciborza do Sławikowa zatrzymałam się w Łubowicach. Ta niewielka wieś z ciekawą historią kojarzy się niezmiennie z poetą epoki romantyzmu Josephem von Eichendorffem, który w licznych wierszach opiewał piękno swojej rodzinnej wsi oraz okolic.

łubowice
113961
 
 
 
 
 
 
 
 
Nim jednak wspomnę o tamtym okresie Łubowic warto trochę czasu poświęcić historii tego miejsca.

DSC_0096
 
Łubowice leżą na wzniesieniu będącym brzegiem Odry i jednocześnie na obrzeżu skarpy, która kiedyś wyznaczała granicę starożytnego grodziska. Należało ono w okresie kultury łużyckiej do największych obiektów obronnych Polski. Na przełomie epok brązu i żelaza czyli w IX w p.n.e. otoczone zostało wałami obronnymi z czasem wzmocnionymi wielkim płotem konstrukcji plecionkowej. 12
Gdyby można było zobaczyć to miejsce, wówczas oczom ukazałby się spory kawałek ziemi, na którego skraju stały zwarte zabudowania drewniane a reszta terenu to spory plac-majdan będący być może ogromnym pastwiskiem lub zagrodą dla bydła. Wejście do grodu znajdowało się w miejscu dzisiejszego tzw starego cmentarza. Całość otoczona wspomnianym płotem znajdując się na wzniesieniu była trudno dostępna dla potencjalnego wroga, a mimo to spalonego w VI w p.n.e. podczas najazdu watahy scytyjskiej i nigdy nie zostało już odbudowane.
DSC_0040DSC_0100

W średniowieczu, na miejscu grodu powstała osada Lubowice wspomniana w 1376r. Jej ówczesnym właścicielem była rycerska rodzina Lubowiców, od której nazwiska pochodzi nazwa wsi. Ziemie te należały do państwa polskiego do 1327r kiedy w wyniku złożonego królowi Czech hołdu lennego przez księcia raciborskiego znalazły się w granicach Czech aż do 1742r. Potem włączono je do Prus i stały się własnością Hohenzollernów.

DSC_0069

DSC_0078
 
Kiedy Łubowice znalazły się w granicach Czech, właścicielem byli Wrońscy z Wronina będący również w posiadaniu leżącego nieopodal Sławikowa. Od połowy XVIIw dość często zmieniali się panowie wsi, wśród których byli: rodzina Lichnowskich, Harachowscy z Hulczyna oraz Gusnar z Komorna, który sprzedał swoją własność w 1765r Karlowi von Klochowi.
 
 
 

Ten pruski kapitan rozpoczął w 1780r budowę pałacu. Na planie litery C powstała barokowa, murowana budowla gdzie cztery lata później w niedokończonej jeszcze rezydencji odbyło się wesele Karoliny von Kloch z Adolfem Eichendorffem. Zięć odkupił później pałac w Łubowicach i dokończył jego budowę. Dodatkowo na skarpie nad rzeką powstał park.

DSC_0049

DSC_0081

W rękach rodziny Eichendorff łubowicki majątek był do 1822r kiedy zmarła Karolina będąca od czterech lat wdową. W owym czasie wieś była zadłużona do czego przyczyniły się zarówno wojna napoleońska jak i złe gospodarowanie. Ostatecznie w 1823r majątek zlicytowano.

DSC_0085

CIEKAWOSTKA

c888adbd2ce4a03e

Joseph Karl Benedikt Freiherr von Eichendorff urodził się 10 marca 1788r w Łubowicach, jako syn Karoliny i Adolfa. Wraz z bratem ukończył gimnazjum we Wrocławiu po czym razem studiowali w Halle i Heidelbergu zdobywając w 1808r wykształcenie prawnicze. Przez krótki czas podróżowali i wrócili do Łubowic. DSC_0046
 
 
Gdy majątek zaczął podupadać bracia wyjechali do Wiednia, do pracy. Joseph ożenił się w 1814r z Luizą von Larisch i od 1816r pracował w pruskiej administracji. Później był radcą do spraw oświaty i kościoła katolickiego w Gdańsku oraz radcą stanu w Królewcu. W latach 1855-1857 mieszkał w Nysie razem z żoną, gdzie oddał się pisaniu. Tam też zmarł 26 listopada 1857r. Pisał powieści, opowiadania, eseje sztuki teatralne oraz liczne wiersze.

DSC_0064
 
Kolejni właściciele Łubowic zmieniali się jeszcze trzykrotnie aż w 1852r kupił je książę raciborski Wiktor I von Hohenlohe, który zastał podniszczony pałac z zaniedbanym parkiem.
DSC_0061Podjął się przebudowy nowej rezydencji nadając jej styl neogotyku angielskiego a wszystko w niespełna dekadę.
W 1938r jedną z izb przeznaczono na muzeum poety.
 
 
W rękach tej rodziny Łubowice były do końca II wojny światowej.
DSC_0088DSC_0059DSC_0063

Podczas walk w 1945r o tzw przyczółek łubowicki pałac ucierpiał od ostrzałów. Po wojnie majątek znacjonalizowano i oddano w zarząd PGRu, który nie dbał o swoja własność co w połączeniu z szabrownikami przyczyniło się do zniszczenia pałacu, po którym do dziś pozostało niewiele a to co zostało zabezpieczono i zagospodarowano jako trwałą ruinę.

IMG_1376

DSC_0073

Dawny pałac w Łubowicach można podziwiać jedynie na starych widokówkach, ale to co po nim pozostało to jego dawna, boczna część warta zobaczenia i zadumy nad minionym pięknem, o którym poeta pisał:DSC_00421-300x199
„Długie aleje ze ścianami równo przystrzyżonych, wysokich drzew, rozbiegają się we wszystkich kierunkach, pomiędzy nimi zaś rozpościerają się wielkie rabaty kwiatowe. Wśród tego szemrzą cicho fontanny, a chmury przepływają wysoko ponad cienistymi alejami.” DSC_0047
 
 
 
Przy okazji idąc taką alejką zwaną Zajęczą Aleją można zaznajomić się z wierszami poety, który darzył to miejsce z dzieciństwa wielkim sentymentem pisząc:
IMG_1371
„Pałac stoi w purpurze Przedwieczornych zórz jakby tam muzyk stary rozpiął marzenia snów.”
 
Archiwalne zdjecia dodano dzięki fotopolska.eu
 

Galeria


Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

13 − 6 =